Tonya

New year, new phase, new life! At para simulan ang bagong taon, dapat magpalit din ako ng pangalan.

"Tonya!"

Napatigil ako sa paglalakad nang marinig ko ang pangalan ko. Anak ng butanding. Sino na naman kayang hampaslupa ang tumatawag sakin sa ganung pangalan? Ang aga-aga nambubuwisit. Mukhang sa boses si Tet yun, so malamang anak nga ng butanding. Mabuti pa'y hindi ko na lang papansinin at itutuloy ko na lang ang paglalakad.

Panaghoy

hanggang kailan kayang magtiis?
hanggang kailan kayang magtimpi?
hanggang kailan kaya ng damdamin
pigilan ang nararamdamang pighati?

hanggang kailan mangungulila?
hanggang kailan mangangamba?
wala na nga bang pag-asang
matagpuan ang katahimikang hangad?

Time Loop

Something I wrote yesterday. It's sort of a rough draft. I wrote something similar a couple of years back but it got lost so I decided to write something similar. However while I was writing it the plot changed a bit, and this is the result. The title isn't official, just some random idea I had at the moment. Comments/suggestions are very much appreciated. :)

====================================

Time Loop

Naglalakad si Andoy palayo ng kanilang barung-barong na bahay. Hawak hawak nya ang kanyang pisngi upang itago ang marka ng kamay ng nanay nya. Nagkaroon kase sila ng pagtatalo at nauwi ito sa isang malakas na sampal sa kanyang pisngi.

Kung sya ang tatanungin wala naman talaga syang ginawang masama. Pinagtanggol lang naman nya ang sarili nya mula sa mga taong nangbubully sa kanya sa school. Madalas kase syang pagtripan ng mga kaklase nyang mayayaman, kesyo daw hindi daw sya nababagay sa kanilang eskuwelahan. Siguro nga kung estado ng buhay ang paguusapan, hindi talaga sya nababagay roon. Hindi naman kase sila mayaman, at kaya lang sya nakapasok sa eskuwelahang yon ay dahil isa syang scholar. Kinakailangan pa nyang magtrabaho para lang may pambaon sa araw araw, pero pagkatapos malaman ng boss nya na napaaway sya sa eskwelahan ay sinesante sya nito.

Good News, Bad News

I didn't really have any plans yesterday, being it a Friday and all. Usually naman kase I go home after work. Or maybe I was just accustomed to going home after work kase dati either umaga na or suuuper late na in the evening. Pero yesterday's different. Well, the past weeks have been different, kase I'm working on day shift na. 10am-8pm. So I leave the office with the malls wide open.

Kahapon while I was eating my dinner (I usually eat around 6:30 or 7pm now), nagtext saken si Abi. Sabe niya movie nights daw ang ilang Dev C, and she asked me if I wanted to come along. Since matagal ko nang hindi nakasama sa labuyan, I agreed. I didn't have anything to do that night anyway. So napagkasunduan na 10pm kame manonood sa Glorietta. Ang movie? In my Life.

I left the office a little over 9pm. I was thinking of taking the bus, pero naisip mahabang lakaran pa ang magaganap kapag nagbus ako. Plus the fact na kelangan ko pang tumawid sa kabilang side ng EDSA just to get on a bus going to Glorietta. So naisipan ko magtry ng MRT. It has been a while na din naman since I got on a train, parang since Japan days pa ata (and that was like three years ago pa). Plus, I'll be walking less kase ung station ng MRT sa Ayala eh connected na sa mga malls (Glorietta and SM) so ndi mainit ang lalakaran ko.

Malamig daw ang Pasko....

Disyembre. Panahon ng Kapaskuhan. Ito ang panahon na maririnig mo ang iba't-ibang tugtugin na parang hindi pinapakupas ng panahon. Ito rin ang panahon ng mga kainan, bigayan ng regalo, at higit sa lahat, pagsasama-sama.

Maraming mga kanta ang mga sawi kapag pasko. Isa na siguro sa pinakasikat ang "Pasko na sinta ko". Bata pa lang ako eh buhay na ang kantang to, at hanggang ngayon ay maririnig mo pa rin siya. Habang nagdadaan ang panahon ay nadadagdagan pa ang bilang ng mga kanta ng mga single kapag Pasko.

Something lighter to digest

Wala lang. Napansin ko lang na parang masyadong ma-emote ako lately. Kaya naisip ko, mas mabuti atang gawin nateng medyo light ang kwentuhan. Try ko lang if kaya pa, heehee.

Okay, so un nga. Emote-emotan ako dahil sa lovelife. Minsan talaga, sobrang nadedepress na ko. Siguro mas malalim pagkakapagsak ko ngaun kaya hindi ako makaahon kaagad. Pero eventually (hopefully soon, hehe), makakaakyat din ako mula sa bangin na napaglaglagan ko.

Night Shift

This was a story I made up when I was still doing nothing at the office. Not the typical kind of story, but hey, that's how my thoughts worked that time.

------------------------------------------------------------------------------

Night Shift

Alas-7 ng umaga. Karamihan ng tao, kapag mga ganitong oras, nagsisimula nang kumilos, mag-ayos para pumasok - maging opisina or paaralan. Pero hindi si Randolph. Kapag mga ganitong oras, pauwi pa lang siya galing trabaho. Kung sa karamihan magsisimula pa lang ang araw nila, kay Randolph, patapos pa lang ang nakalipas na araw.

Hindi naman na naging problema ang pagiging night shift. Kahit na ilang linggo pa lang, wala naman siyang nakitang problema. Hindi din kasi maiiwasan sa linya ng trabaho niya. Karamihan kasi ng kliente ng kompanya nila eh nasa kabilang ibayo ng mundo. Kapag gabi sa'tin, umaga sa kanila. At dahil kinakailangang gising din siya ng mga ganung panahon, minabuti na lamang niyang magpa-assign ng night shift.

Beach Escapades (Week 3) - Puerto Galera Ulet

May 4, Friday. Nagleave ako sa office kasi Golden Week naman sa Japan at wala namang masyadong ginagawa sa office. Mas mubuti pang pumunta nalang ako elsewhere kesa sa pumunta ng office at magintay sa wala. Anyway, maaga akong nagising ng araw na ito: 4 am gising na ako. Direcho ligo, then ayos ng gamit, then mga around 4:30, umalis na ko ng house. Although maaga akong dumating, natagalan ako sa may Metropolis kasi yung nasakyan kong jeep eh konti pa lang ang tao, and since terminal siya kelangang mapuno. Nakaalis na tuloy ako ng mga around 5 na, and ako pa ang pinakahuling dumating sa amin (ganun na ata talaga fate ko).

Anyway, tinawagan ako ng mga kasama ko (college friends) through cellphone at sinabihan nila akong imbes na sa meeting place namen eh dumiretso na lang ako sa isa pang lugar kase dadaan din sila dun. So dun na ako dumiretso and hindi nila napansin na andun na ako (hindi daw ako nakilala, hehe). Pagdating dun, diretso lakad kami papuntang sakayan ng Jeep papunta sa sakayan ng bus to Batangas. Then, same old, same old, Batangas port, then sakay ng ferry papuntang Puerto Galera.

Lihim

Matagal na tayong magkakilala,
Ilang taon na nga ba, hindi ko na bilang.
Kahit noon pa man, alam ko na,
Matagal na kitang minamahal.

Dilim

Image from Pinterest

Unti unti nang naghahari ang kadiliman sa kalangitan, hudyat ng muli nating pagtatagpo.

Isang diyosang tanging sa aking mga panaginip ko lamang nakakapiling.

Sa bawat pagtulog, inaasam kong huwag nang matapos ang gabi, sapagkat kasabay ng pagsikat ng unang patak ng liwanag ay ang iyong pagbabalik sa kawalan.